Page images
PDF
EPUB

II.

the ve

SECT. men, the tyrannical Nimrod, rules to this

day a conspicuous constellation under the - name of Orion a; and every planet is de

fignated by the appellation of some deceased monarch or princess. The earliest worship of the Pagan world seems to have bcen Sábianism; and in after

ages neration of deified heroes was engrafted upon the ancient system. The two became gradually confounded together; and a mixed idolatry, consisting partly of fidereal, and partly of hero worship, succeeded. The same notion prevailed even in the West; and the obsequious flattery of the later Romans translated the foul of their first Emperor into that star, which from him was denominated the Julium Sidus.

Both these modes of description are frequently adopted by the inspired writers; and the viciffitudes of empires, and the characters of mighty nations, are symbolically represented by confusion among the heavenly bodies, and by prophetic visions of warlike animals,

2 Του Νεύρωδ αποθεωσαντες οι Ασσυριοι, εν τοις αγροις του ουρανου έταξαν, και καλεσιν Ωριωνα. CEDRENI Hift. Comp.

fol. 14

Whe

II.

As the language of metaphor prevailed CHAP. immemorially in Egypt and the East, so from thence it appears to have been derived to the Pythagoreans. According to Clemens Alexandrinus, the Egyptians were accustomed to apply their hieroglyphics to the praises of their kings. After stating their mode of symbolizing the heavenly bodies, he adds, τους γουν των βασιλεων επαινους θεολογουμενους μυθοις παραδιδοντες, γραφoυσι δια των αναγλυφων 9. In a fimilar manner Jamblichus afferts, that the fymbolical theology of the Egyptians consisted in representing the superior operations of the Deity, by things which are inferior and sensible'. If we next proceed to consider the Pythagorean mode of conveying knowledge, we shall find that the same Author speaks of it in the following terms. “ The

ava

απέτυπωσατο.

9 Strom. lib. v.
* Ούτοι γας την φυσιν τε παντος, και την δημιουργιαν

DEwy μιμουμενοι, και αυτοι των μυστικών και αποκεκρυμμενων και αφανών νοησεων εικονας τινας δια συμβολων εκφαινεσιν, ώσπερ και η φυσις τοις εμφανεσιν ειδεσι τας αφανεις λογεςδια συμβολων, τροπον τινα,

Η δε των θεων δημιεργια, την αληθειαν των ειδων δια των φανερων εικονων υπεγραψαίο. Ειδοτες εν χαιροντα πανια τα κρειτλονα ομοιωσει των ιδεεςερων, και βελομενοι αυτα αγαθων ούτω πληρυν δια καλα

μιμήσεως,
εικόλως και αυλοι

το ωροσ φορον αυθους τροπος της κεκρυμμενης εν τοις συμβολoις μυςαγωγιας" προσφερουσιν. De Myft. fect. vii, c. Ι. VOL. II.

« doctrine

της

το δυνατον

SECT. .

ΙΙ.

“ doctrine of Pythagoras was taught by

means of symbols. This peculiar method
“ of instruction, although highly reve-
k renced by the Greeks on account of its

antiquity, was first invented by the E-
gyptians. In imitation of them, Pytha-
goras

honoured the man, who was able
“ to penetrate into the recondite signifi-
« cation of his fymbols, to liberate them
« from their typical obfcurity, and to dif-
" cover the sublime and sacred truths
“ which they enigmatically conveyed. To
« a fuperficial obferver, indeed they appear,
“ ridiculous and trifling; but, when pro-
“ perly elucidated, they shew the admi-
« rable wisdom and contrivance of their
" Authors.” Jamblichus also accurately

[ocr errors][ocr errors][ocr errors]

Σ

5 Αναγκαιοταιος δε παρ' αυτω (fcil. Πυθαγορα) τροπος διδασκαλιας υπηρχε και ο δια των συμβολων. Ο γαρ χαρακτηρ ούτος και παρ' “Ελλησι μεν σχεδον απασιν, ατε παλαιοτροπος ων, εσπουδαζετο εξαιρείως δε παρ' Αιγυπλιους ποικιλωταία επρεσβευελο. Καλα τα αυλα δε και παρα Πυθαγορα μεγαλης σπεδης ετυγχανεν, είτις διαρθρωσειε σαφως τας των Πυθαγορικων συμβολων εμφασεις και απορρητους εννοιας, δσης ορθοτητος και αληθειας μελεχεσιν αποκαλυφθεισαι, και του αινιγματωδες ελευθερωθεισαι τυπο, προσοικειων θασαι δε καθ' απλην και αποικιλον παραδοσιν ταις των φιλοσοφων τυτων μεγαλοφυίαις, και υπερ ανθρωπινης επινοιαν θεωθεισαι--Και ει μη τις αυλα τα συμβόλα εκλεξας διαπίυξut, και αμωκω εξηγησει, γελοια αν και γραωδη δoξειε τοις εντύγχανεσι τα λεγομενα, ληρου τε μεσα και αδολεσχιας. Επειδαν μεντοι καλα τον των συμβολων τροσον διαπίυχθη, και φανερα και ευαγη αντι σκοτεινων τους πολλούς

γενηται,

1

II.

points out the sources, from which Pytha- CHAP. goras derived his discipline. He resided during a considerable space of time in a temple upon Mount Carmel; he conversed with the sages of Phenicia, Chaldea, and Syria; and was initiated into the Egyptian mysteries by certain prophets, who were the successors of Mochus'. Porphyry gives nearly the same account. upon the authority of Diogenes, adding however, that Pythagoras derived part of his knowledge from the Hebrews"; and he particularly

γενηται, θεοπροπια και χρησμοις τισι του Πυθιου αναλυει, και θαυμαςην εκφαινει διανοιαν, δαιμονιαν τε επιπνοιαν εμποιει τους νενοηκοσι των φιλολογων. De Vita Pythag. C. xxiii. See allo Plut. Sympof. lib. viii. p. 727.

* Εξεπλευσεν εις τον Σιδονα, φυσει τε αυτου σατριδα πεπεισμενος ειναι, και καλως οιoμενος εκειθεν αυτα ραονα την εις Αιγυπloν εσεσθαι διαβασιν. Ενταύθα δε συμβαλων τοις τε Μωχε τη φυσιολογου προφήλαις απογόνοις, και τους αλλους, και Φοινικους δεροφανταις, και σασας τελεσθεις τελείας, εν τε Βυβλω και Τυρω, και καλα πολλα της Συρίας μερη εξ αιρεσεως-διεπορθμευθη αμελλητο σε τινων Αιγυπτιων πορθμεων, καιριωταία προσορμισαίων τους στο Καρμήλον το Φοινικον ορος αιγιαλους ενθα εμoναζε τα πολλα ο Πυθαγόρας κατα το Γερον-κ. τ. λ. De Vita Pyth. c. iii. Eτι δε φασι και συνθετον αυτον ποιησαι την θειαν φιλοσοφιαν" α μεν μαθονα παρα των Ορφικων, α δε ααρά των Αιγυπτιων ιερεων, α δε

σαρα

Χαλδαιων και Μαγων. Ιbid. c. xxviii. Cudworth is inclined to think, that this Mochus or Moschus is no other than the Jewish Lawgiver. Intell. Syft. p. 12. But Hottinger confiders the word as only a corruption of Magus. Hift. Orien. lib. ii. C. 6. Aφικείο δε και προς Αιγυπλιους, φησιν, ο Πυθαγορας, και προς

Αραβας,

[ocr errors]

11.

SECT. mentions his having learnt the symbolical

mode of writing. Theodoret afferts, in a similar manner, that the doctrine of Pythagoras was borrowed from the Hebrews and Egyptians Y. And Eufebius maintains, that all the learning, of which the Greeks were poffeffed, was received from thofe, whom they proudly styled barbarians; and introduces Plato as candidly confessing it?.”

Whether the figurative language of the

Αραβας, και Χαλδαιους, και Εβραιους, παρ' ών και την περι ονειρων γνωσιν ηκριβωσατο. De Vita Pyth. feet. xi..

* Εξεμαθε-γραμματων δε τρισσας διαφορας, επιςολογραφικών τε, και ιερογλυφικων, και συμβολικων των μεν κοινολογεμενων κατα μισησιν, των δε αλληγορεμενων κατα τινας αινιγμες. Ιbid.

Υ Αναξαγορας δε και Πυθαγορας εις Αιγυπloν αφικομενβι, τοις Αιγυπλιων και Εβραιων αυτοθι σοφους ξυνεγενεσθην, και την περι τα οντος ηρανισασθην γνωσιν. De Prin. adv. Gen. ferm. ii.

2 Και αυτος δε ο Πλάτων τους εν Ιταλια Πυθαγορειους σχολασας, ου μονη τη σαρα τελους ηρκεσθη διατριβη. Λεγεται δε απαραι εις Αιγυπloν, και τη τετων φιλοσοφια πλεισoν αναθειναι χρονον. Τοτο και αυτος τους βαρβαροις πολλαχε των ιδιων λογων μαρτυρει, ευ μου δοκει ποιων, και τα καλλισα εμπορευθηναι εις φιλοσοφιαν παρα των βαρβαρων, ευγνωμονως εκ απαρνούμενος. Prep. Evang. lib. c. 4. See also Clem. Alex. Strom. lib. i. Philostratus mentions, that the barbarians were accustomed to represent their deities 1ymbolically. Το δε ειδος αυτο μαργαριτιδος ξυνκειται, ξυμβολικoν τροπον, ώ βαρβαροι σαντες ες τα δερα χρωνται. Philof. Vit. Apollon. Tyan. lib. ii. c. 24. See also Ammian. Marcell. lib. xvii. c. 4. and Hierocles in Aur, Carm. Pythag.

Χ.

ver. 61.

Oriental

« EelmineJätka »